عنوان ندارد
دیگر نمی نویسم.
مدتهاست که دیگر نمی نویسم.
+ نوشته شده در پنجشنبه ششم دی 1386ساعت 11:21 توسط یاس
|
| تبليغات | X |
تنها مانده ام ... تنها با خدایم ... تنها، منتظرم ... تنها ...
مدتهاست که دیگر نمی نویسم.
دلم بوی مادر را می خواهد
حتا اگر پر از غصه باشد
بغض عجیبی که امشب در گلو دارم ، مرا در هم خرد می کند و صدایم عجیب مرده...
و حضورم ، عجیب انکار شده...
من دلم تازگی ِ یک دنیا تنهایی ِ بی حقارت را می خواهد ...
کاش می شد واژه ها را رها کرد ، و با نگاه ، تمام سکوت را یکجا خرید ،
اما ... چه اهمیتی دارد؟...
وقتی خورشید نمی خواهد بر تو بتابد
...
حتا خدا هم امشب از من نالید ،
آه حتا او هم
کاش می شد بوی مادر را ،
لحظه های کودکی را ،
انتظار دستهای گرم و مهربان پدر را ،
با تمام وجودم عوض کنم ، اگر ناوجود هم شوم از امشب بهترم...
من ،
مرا در کوچه پس کوچه های خنده های بازاری ، مدفون کرده ام
مرا در بیابانهای توهم گرم یک دوست که بماند ، سوزانده ام
و در قبرستانهای تاریک تا ابد محکوم به تنها بودن ، مدفون کرده ام
من از یک نگاه به یک اوج رسیدم و آنگاه که پلکها بر هم زده شدند من سقوط کردم
آ رام ، عمیق
در تعفن بیزاری های تو
خدایا، باور ندارم ،
این همه انسانیت را که هر شب و هر شب پس پرده های شهوت و تاریکی می میرد ...
و این همه خدا را که از تو می سازند
تو را می سازند ، خدایا ، تو را چه ساده و چقدر شبیه به خودت می سازند
...
من نیز ،
در توهم یک نفرت عجیب از من ،
صبحی را می سازم که می دانم هرگز نخواهد آمد ، هرگز نخواهد آمد ...
چرا که مرا تا صبح عمری نخواهد بود
خدایا ،
چه قدر ساده می توان انکار کرد ،
اعدام کرد ،
و با سیاستهای تمیز ، انسانیت را غسل مرگ داد
خدایا ،
چه ساده می توان فردا را فراموش کرد ،
امروز را طی کرد
و دیروز را غریب
خدایا ،
به تو می نویسم ،
تو که می دانم آشنایی با تمام ابعاد کوچک من که حتا در یک نگاه حقیر هم جا می شود ...
به تو می نویسم
بخوان ،
تو نیز بخوان ،
از این همه تاریکی های دلی که به جرم بودن ،
به جرم ماندن ،
خرد و انکار می شود
.
.
.
دلم یک دنیا مادر می خواهد ،
دلم یک دنیا پدر را می خواهد و دنیای 4 ساله اش را ،
که من خدا را دیدم ،
که پدر رفت ،
که من نیز می خواهم از دنیای تازه ی او باشم
دلم می خواهد آرام در دریاچه ای دور از تنفس آدمهای انسان نما ،
دور از حتا خود کوچکم ،
خودم را فراموش کنم ،
خودم را گم کنم ،
خودم را بمیرانم ،
خودم را مدفون کنم ...
آیا با مرگ می توان کینه را از دلها شست؟...
شناسمش...
و برای هزارمین بار از دریچه ی زندگی به واقعیات بنگرم ...
نمی توان انکار کرد که هر تیری که تا امروز ژرتاب کردم،
در تاریکی وجود ؛ بر عمق حضورم می خورد
امشب تیری رها خواهم کرد ...
زیر نو راین ستاره های نقره ای ...
باشد که آنچه از دست رفته بازستاند !
هرگز به آنچه فردا روی خواهد داد نمی اندیشم
دلم از این همه انسانهای پر پیچ تاب که با سرعت زندگی از کنارم عبور می کنند گرفته …
دراین گوشه ی غریب نشسته ام ، کاش کسی درد مرا نبیند …
بغض تنهایی وجودم را در این جمع شلوغ گرفته ،
حس غریبی گلویم را چنگ می زند
و سینه ام پر از درد ست …
این همه بغض و وحشت و تیرگی چگونه در ایت تن جای گرفت ؟
و چگونه عروسکی شدم ؟ …
و این که آیا همه از این راز تلخ باخبرند ؟ …
آه ، خدایا …
دلم یک دمیا بغض شکفته می خواهد ،
دلم برای زن جوانی می سوزد که میمیرد …
و برای کودکی که بغض پنهانش را در درون سینه ویران می کند …
دلم گرفته ،
از این همه تنهایی های شبانه ،
چنگ زدن به دیوارهایی که صدا ندارند ،
تنها شنونده های ناله ی درونم …
این همه بغض و درد و تنهایی چگونه در این تن جای می گیرد؟ …
و من ،
چرا ؟
محکوم به بی پدر شدن
محکوم به بی مادر شدن
و به مرگ عزیزانم چرا باید عادت کنم ؟ …
و این نقاب داران ِ غریب چرا مرا در بر می گیرند؟
امشب مرا از گناه رها سازید ،
بگذارید بمیرم …
تنهایم بگذارید ای جماعت بی خرد …
از شما می گریزم
بارها ،
هزاران بار در روز ،
یک بار در شب …
چگونه می توان برید … از این همه نقاب داران تنهای شبهای تنهایی ِ من ؟
کاش می شد ،
آرام ،
رها ،
با چشمانی که چون شیشه می درخشند ]نه از اشک که از شوق[
در گندمزارهای پشت دروازه ی خورشید
همدم ستاره های هزار سال مرده باشم
کاش مرگ من ، مرا رها سازد ...
شب یلداست ...
طولانی ترین شب عمر من ،
هنوز هم گاهی می میرم
و هنوز هم گاهی بغض نبودنت مرا در هم می فشرد ...
می دانی ؟
که چگونه زمانم سپری می شود ...
و من در سوالهای پیاپی گم می شوم
هنوز هم گاهی به یاد تو ناله رب سینه ام چنگ می زند
و درد تنهایی ثانیه هایم را کش می دهد ...
این همه تنهایی را از تو دارم ،
این همه بغض خشمگین را ،
این همه نگاه غریبان دلسوز نما را ،
این همه گناه دستان عابد را ،
این همه حصار عشق منفور را ،
این همه کابوس ترس و تاریکی را ...
لعنت بر من ،
که هنو زهم وجودت در سینه ام می تپد .
گاهی که به تو فکر می کنم ،
عجیب رعشه بر وجودم می افتد …
و دستهایم می لرزد …
نمی دانم این کدامین بعد خالی وجود ست که با تو پر می شود …
و این از کدامین چشمه ی نیاز سر بر می کشد که تو را می خوانم ،
و آن قسمت از ذهن خسته ام که هشدار می دهد …
هشدار می دهد …
و این حریم ممنوع را برایم روشن تر از تاریکی می سازد …
گاهی که به تو فکر می کنم ،
عجیب دلم می لرزد …
و ترسی از روی ندامت تنم را می سوزاند …
کاش بدانی ،
نه ،
بگذار کاش را حرام نکنیم …
هر چه تا امروز بر من آمد از درد و رنج آمد ، همه خواسته ی دیرینه ام بود و بس …
عجیب ست که می دانی و هنو زهم سکوت کرده ای …
چیزی مثل از عمق بیرون آمدن ...
چیزی مثل به عقب نگاه کردن پس از ساعتها دویدن ،
چیزی مثل به دیوار خوردن ،
مثل مدتها در توهم یک سراب ماندن ...
...
نمی دانم روزها قرار ست چگونه بگذرند ،
همان طور که نمی دانم تا امروز با چه عذابی از روی هم عبور کردند ...
مثل انسانهای نقاب دار که از هم می گذرند ...
می گریزم ،
از هر آنجا که تو را در من زنده می سازد ...
از این مکانهای در هم تنیده ی تاریک ...
می گریزم از یاد تو ...
آسمان تیره شده ... مثل دل تو که مرا کودکی نامیدی و ساده مرا به بازی ِ روزگار پیوند دادی ...
تو را باید بخشید ،
چرا که عشق ِ تو قسمت شد ، نه بین من و عشق سحرگاهان ،
که بین تو و غرور تو و احساس تو و ندامت تو و هوس تو ...
به تو می نویسم ،
تو که مرا از من جدا کردی و بی آن که بدانی که هستم ، مهر حقارت را آن چنان محکم بر پیشانی ام کوبیدی که آسمان و زمین در حیرت این ظلم ، تا ابد خیره ی تو خواهند ماند ...
عجیب نیست ،
عجیب نیست که هنوز هم ردی از امید بر من جاری ست ، اما نه امید ِ تو ... که امید رهایی از بند ِ تو ... سخت ست رها شدن ...
باز هم مرا کودک بپندار ...
از همه چیز رها می شوم ،
مرا با یک ضربه ی سنگین که باید به دروازه ی تنهایی ام می زدی ، نابود کردی ...
از تو هر آنچه تو را تازه کند رها می شوم ...
و چه احمقانه همه چیز تو را تازه می کند ، حتا نفس ...
می توان ساده فریاد برآورد بر تو ،
که بازی کردی ،
با من ،
و هر آنچه برایت هدیه آوردم ...
اما من اینگونه نخواهم بود ،
من از جنس تو نخواهم بود ...
بـــهترینم ،
مرا احمقی بیش نپنداشتی که در اوج حماقتش عاشق عالمی عارف می شود ...
...
من آرام عبور می کنم ،
از تو ،
از تو ،
از یاد ِ تو ،
از تمام شیرینی هایی که با حضور ِ تو در من زندگی یافت ،
از نفس ،
از زندگی ...
باشد که به یاد آوری ،
آن زمان که پیری خرفت ،
ارام از کنارت بگذرد ...
عطر چادر نمازش تو را به یاد سجاده و تسبیحی بیاندازد که به من بخشیدی ...
الهی ،
معشوقه ی من در دامان معشوق دیرینش ، تا ابــــد شاد بماند و بخندد ..
و فراموش نکند که انکار کردن ِ یک نفس برایش چه آسان شد ...
آن گاه که مرا از وجودم انکار کرد ...
آمین.
مثل حس تاریک نبودن ،
در شبی که تو باید باشی...
یا صدای آب ، جایی که تشنه ای ...
مثل حباب ...
روی فضای سبز زندگی ...
کاش بودی ...
و یک لحظه از تنهایی هایمان را درک می کردی ...
کاش بودی ...
و می دیدی که از زمانی که تو رفته ای ، خدا هم با ما قهر کرده ...
کاش بودی ...
که از آن صبح رفتنت آتشی بر جانم نشست که تنها آرامش شعله های نگاه دوباره ات ست ...
کاش بودی ...
تا درد این همه غریبه را تنها به دوش نکشم ...
کاش بودی ...
تا حسرت دستهای مهربانت تا آخرین نفس ، نفس را از من نستاند ...
کاش بودی ...
که توهم دیدنت این روزها برایم مثل نفس ، جاری ست ...
که خیال عبورت از کنارم تن و جان را ذوب می کند ...
که بغضهای نشکفته ، مرهم تو را می خواند ...
که حتا عشق نیز بی تو بی مفهوم ست ...
که دلم طاقت تپیدن این ضزبه های محکم را ندارد ...
که سینه ام مالامال آتش ست ...
که در انتظارت صبر هم مرا ترک کرد و من ماندم ...
که دلتنگ توایم ، همه ... همه ... همه ...
...
نیستی ،
تا درد این شبهای تیره ی وحشت را از چشمانم بخوانی ،
نیستی ،
تا مهربانی گرمت مرا در بر گیرد ،
نیستی ،
تا یک لحظه با تو بودن را از عمق جان تجربه کنم ،
نیستی ،
تا عطر حضورت ، حضورم را پررنگ تر سازد ،
نیستی ،
تا معنای پشت تمام این خنده های توخالی را ببینی ...
تا بفهمی ،
تا بخواهی ،
که بیایی ...
و بمانی ...
در انتظار تو صبر هم مرا ترک کرد و من ماندم ...
حس عجیبی ست ...
غریب ست با من ،
از جنس من نیست ...
مثل درد ست
مثل بغض ،
مثل کودکی ...
بوی مادر می دهد ،
بوی مهربانی ،
بوی لبخند ...
خودش هم نمی داند چه کسی ست ...
تنها چیزی که حس می کند - به گمانم - سایه ی غریبی ست که شاید یک لحظه بر نگاهم افتاد ...
و تنها چیزی که از من می بیند ،
دختری ست که می خندد ...
حس عجیبی ست ،
مثل اضطراب ،
مثل انتظار ،
مثل ترس در آغوش مادر ...
مثل گم شدن در خیابانهای طولانی ِ کودکی ...
مثل با تو بودن ،
با تو خندیدن ،
با تو تا اوج خدا را پرواز کردن ...
کاش بود ...
